“Jullie zijn parasieten” – Geschiedenis van problematiek in de gamejournalistiek

Gamergate sloeg in 2014 in als een bom, maar het is zeker niet uit de lucht komen vallen. Gamergate is een resultaat van een al jarenlange trend waardoor het perspectief van gamejournalisten steeds verder verwijderd raakt van de consument.

Play Meter is een Amerikaans industrietijdschrift dat focust op de gehele arcade-machine-industrie – inclusief videospellen. Sinds 1974 publiceren zij maandelijks een editie en zij waren, samen met de in 1975 opgerichte RePlay, de enige publicaties die de videospelcrashes van 1977 en 1983 en de wedergeboorte van het medium in de jaren 80 bespraken. RePlay en Play Meter bestaan allebei nog steeds.

Het eerste consumententijdschrift over videospellen was Arcade Alley, later heropgericht als Electronic Games, welk in 1978 voor het eerst verscheen en geschreven werd door drie redacteurs. Electronic Games ging in 1997 voor de tweede keer failliet.

Deze trend is terug te zien in een groot deel van de journalistiek. Industrietijdschriften blijven tijdschriften terwijl consumenten meer online lezen, en het is dan ook geen verassing dat bij de gamejournalistiek hetzelfde gebeurt – integendeel, het is zelfs logisch.

De videogamejournalistiek was zo enthousiast om over te springen naar internetjournalistiek dat er twee publicaties zijn die allebei claimen als eerste te zijn begonnen. Game Zero, een ‘fanzine’ – een tijdschrift gemaakt door hobbyisten in plaats van journalisten – werd in 1992 voor het eerst gepubliceerd en claimt in November 1994 hun website op te hebben gericht. De eerste vermelding van de website was op een usenet post over de Consumer Electronics Show in April 1995. In dezelfde maand lanceerde ook IG Online hun website (Intelligent Gamer Online), waarop dagelijks nieuwe artikelen verschenen.

“In deze mail beweerde Hawkins dat de redactie van GamePro bestond uit ‘Boze jonge mannen’”

Droge informatie, maar van sterk belang om te begrijpen hoe gamejournalistiek begon: als een initiatief van hobbyisten die het leuk, danwel interessant vonden om te schrijven over videospellen. Naarmate de jaren voorbijgingen ontwikkelde de industrie een steeds professionelere opzet, maar dit bracht ook problemen met zich mee.

Omdat er steeds meer publicaties kwamen die allemaal concurreerden om het laatste nieuws en de nieuwste ontwikkelingen, werd het steeds belangrijker om spellen al voor ze uit kwamen te spelen, en daar was de medewerking van de ontwikkelaar voor nodig. Deze drang om steeds vroeger informatie te krijgen over het onderwerp was aanleiding tot de ontwikkeling van een symbiotische relatie tussen de industrie en de mensen die onafhankelijk over de industrie bericht zouden moeten geven.

Dreigingen

Een van de eerste grote incidenten die de problemen van deze relatie aantoonde was in 2001, toen Trip Hawkins, CEO van ‘The 3DO Company’ een email stuurde naar GamePro waarin hij dreigde hun advertentiebudget te verlagen nadat het tijdschrift te negatief had geschreven over een spel dat 3DO had ontwikkeld. In deze mail beweerde Hawkins dat de redactie van GamePro bestond uit ‘Boze jonge mannen’ die ‘slecht opgeleid’ waren en een ‘klein, anarchistisch fragment van de wereldbevolking’ representeerden.

Maar nog belangrijker dan deze ad hominem waren de legendarische woorden ‘You are so much better off if you do not bite the hand that feeds you, and do not patronize me by telling me the reader is the customer, your real customer is the one that pays you your revenue. And it is game industry advertisers. If you need to be constantly negative you need to accept that you are like a parasite that is killing its host.’

In de rest van de email beargumenteerde Hawkins dat GamePro een fout maakte door de review te publiceren zonder hun adverteerders in te lichten dat zij zich negatief gingen uitlaten over hun product.

Karakteristiek

Dit incident is karakteristiek voor de problematiek van de industrie. De ontwikkelaars en adverteerders zijn onlosmakelijk verbonden met de publicaties die zich vervolgens gedwongen voelen zich alleen positief uit te laten over producten, uit angst voor repercussies vanuit de enige nieuwsbronnen die zij hebben – de bedrijven die er baat bij hebben dat hun product in een positief daglicht komt te staan.

Sindsdien zet deze ontwikkeling zich voort, tot grote ergernis van de consument. In sommige gevallen is het duidelijker dan andere, maar de overkoepelende trend is duidelijk merkbaar. Weinig publicaties durven lager dan een 7 te geven wanneer het om een groot nieuw spel gaat en informatie lekken is voor veel publicaties praktisch taboe. Van klokkenluiders is geen sprake. De publicaties die wel informatie lekken doen dat puur om de eerste te zijn die er over schrijven, niet om belangrijke informatie die anders geheim zou blijven aan het daglicht te brengen.

In 2007 werd Jeff Gerstmann ontslagen bij GameSpot omdat hij zich te negatief uitliet over de game Kane & Lynch. Wegens afspraken met de adverteerders mochten zij er tot 2012 niets over zeggen. Gerstmann gaf Kane & Lynch een 6 op een schaal van 10.

Deze problematiek uit zich ook op subtielere wijze. Bedrijven sturen publicaties bergen met cadeaus: posters, figuurtjes, T-shirts, klokken, vlaggen, tablets, speciaal gemaakte schaaksets van $300. Dit alles om journalisten subtiel in de zij te porren en te fluisteren ‘Dus, wat vind je er van? Cool hè?’

Doritogate

Het meest bekende individuele indicent van de afgelopen jaren was ‘Doritogate’. Rob Florence, schrijver voor Eurogamer, publiceerde een artikel waar hij zich kritisch uit liet over de staat van gamejournalistiek, met als directe aanleiding de ‘Games Media Awards 2012’ en een interview van Geoff Keighley met LevelSave.com, waar hij tussen zakken Doritos en Mtn Dew  zat waar advertenties voor Halo 4 op waren geprint.

184dvvfh7vf9dpng.pngShot uit Geoff Keighley’s interview met LevelSave.com

Na de publicatie van dit artikel werd Eurogamer aangeklaagd voor smaad door Lauren Wainwright en haar werkgever Intent Media, wiens tweets in het artikel gebruikt werden. Intent Media is tevens de organisator van de GMAs. Rob Florence vertrok bij Eurogamer. Doritogate werd door de populaire YouTuber ‘AngryJoeShow’ bestempeld als #3 in zijn top 10 gaming controverses van 2012.

Meer dan een decennium aan ergernis en woede bereikte in 2014 zijn climax toen consumenten zich verenigden en ‘#Gamergate’ begonnen. De directe aanleiding verdient een artikel op zich.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s